سیک دی پشت سیک دی! این بود وصف این هفته. دیروز که تازه فکر میکردم خوب شدم از سر کار مجبور شدم برگردم خونه، شام شب رو با خجالت کنسل کنم و تا صبح بیدار بمونم و سفرهای متعدد به استراحتگاه خانه داشته باشم

کلا در همه مسایل به طرز خاصی دلپذیر است که بدانی کجا ایستاده ای حتی اگر جایی نباشد که میخواهی.

+ عید تو هم مبارک با تاخیر :) >:)<

وبلاگ نیکولا یه پست حدید داشت درباره دستکش های نخی، دستکش های ۵ تومنی که از چهار راه ولیعصر یا میدون ولیعصر میخریدم. یکهو من رو پرت کرد به اون روزها. روزهایی که نمیشد بدون لاک درست حسابی، دستبند و ساع

چهار - سه - چهار

کل وبلاگ من را که بالا و پایین میکنی درباره ی من یک چیز را میفهمی -> عدم ثبات. من آدمی نیستم که هر شب کاری را انجام بدم. من آدم هر شب ناخن مرتب کن، هر شب لباس فردا را اتو کن و کنار بگذار، روزی یک ساعت فلان موضوع را میخوانم نیستم. بین خودمان بماند، با ۲۶ سال سن با هر شب مسواک بزن هم کلنجار میروم و مشکلات خودم را دارم.

حالا در آستانه ی ۲۷ سالگی ( نفس عمیق....) میخواهم آدمش بشوم. امکان دارد آیا؟